interview: Walls Of Sorrow


De Kempische hardcore band Walls Of Sorrow hield er begin dit jaar mee op. Na een knaller van een afscheidsshow werd een klein jaar later een comeback show aangekondigd, met jawel, een nieuwe zanger. Dit vijftal is nog niet aan hun laatste adem toe, zoveel is zeker. Wij gingen aan tafel met gitarist en oprichter Sven om te praten over hoe het nu gesteld staat met Walls Of Sorrow en wat we nog mogen verwachten de komende maanden.

 

Om te beginnen bij het begin. Walls Of Sorrow hield er een jaar geleden mee op. Wat liep er juist fout?

Joey had eerder in 2016 besloten om te stoppen met de band en zich op andere genres te focussen. Wij hadden toen samen besloten om verder te gaan met een andere zanger. Na een zoektocht zonder einde hebben we toch de beslissing genomen om er een punt achter te zetten.

 

We hoorden al eerder geruchten waaien dat jullie zouden terugkomen onder een andere naam en met iets volledig nieuws. Waarom dan toch kiezen om terug te komen als Walls Of Sorrow?

Dat was oorspronkelijk het idee, iets in de stijl van nu-metal, maar daar is niets van gekomen. Het bleef bij de meeste toch kriebelen om verder te gaan met Walls Of Sorrow. Tot uiteraard, bijna een jaar later, Dries kwam aanzetten en het vuur was weer helemaal terug.

 

Dit is de eerste band waar jullie nieuwe zanger Dries in zingt. Legt dit geen ongelofelijke druk op zijn schouders om terecht te komen in een geoliede machine als Walls Of Sorrow?

Dries speelt lead gitaar in zijn band Unboxed dus hij heeft al wel een beetje podiumervaring. Zelf haalt hij veel inspiratie uit o.a. Robert Flynn (Machine Head), Matt Heafy (Trivium) en James hetfield (Metallica) die stuk voor stuk ook goede zangers zijn. Sander (gitarist) kende Dries van een vorig project en zo is de bal aan het rollen gegaan. We wilden in eerste instantie iemand die er 100% voor wilde gaan. Dries kwam dan een keer proberen en iedereen was meteen akkoord dat hij de nieuwe zanger zou worden. Maar ja, hij heeft wel wat zenuwen voor zijn eerste optreden 13 Januari, dat is normaal denk ik, maar dat komt wel goed.

 

Mogen we muzikaal een grote kwinkslag verwachten?

We omschrijven ons niet meer als een pure metalcore band. We brengen verschillende invloeden bij elkaar en proberen daarvan iets te maken. Wij luisteren allemaal naar andere genres en bands. Er zijn toch altijd wel een paar bands die er bij iedereen uitspringen. Daar halen wij inspiratie uit. Dat gaat van Mastodon tot KISS of van Rammstein tot Marilyn Manson, maar ook core bands als Caliban of As I Lay Dying. Er is ook meer ruimte gekomen om te experimenteren. Iets melodieuzer en technischer, maar je herkent de “oude” Walls Of Sorrow er nog zeker in. Een andere zanger verandert de sound van een band ook altijd wel wat.

 

Jij bent nog het enige originele lid. Hoe kijk je terug naar het begin van Walls Of Sorrow en de evolutie die de band gemaakt heeft?

Het is niet altijd makkelijk voor iedereen om constant gemotiveerd te blijven. Eerst stopt de drummer dan de bassist en later ook de tweede gitarist. Maar ik denk dat we als band elke keer wel geëvolueerd zijn telkens er er een verandering kwam in de bezetting. Nu met Dries zie ik ook positief naar de toekomst. En iedereen van de band staat er ook voor 100% achter.

 

Jullie zetten af en toe ook zelf shows op. Hoe kijken jullie naar de Belgische hardcorescene?

Er zijn enorm veel goede Belgische bands in de hardcorescene die spijtig genoeg niet de aandacht krijgen die ze verdienen. Als wij een show organiseren proberen we minder bekende bands te booken en die te combineren met bands die toch al wel wat naam hebben.

 

Is er al sprake van een volgende plaat?

Daar zijn we nu volop aan bezig. Binnen enkele maanden gaan we de studio in. Eén ding is zeker: Walls Of Sorrow is terug!