de platenkast: Stijn Debontridder (Get Off My Shoes/ The Rocket)


Voor de meeste Belgische punk fans is Stijn geen onbekend figuur meer. Met zijn bands Get Off My Shoes en The Rocket speelde hij al podiums als Groezrock plat en stond hij mee aan de wieg van Thanks But No Thanks Records. Wij doken samen met Stijn zijn platenkast in. 

 

Om te beginnen: cd of vinyl?

Tegenwoordig zonder enige twijfel vinyl. Het is al jaren geleden dat ik nog een cd gekocht heb (met uitzondering van deze of gene special of limited edition of lokale releases die enkel fysiek op cd uitkwamen), maar tot pakweg vijf jaar geleden waren cd’s wel mijn favoriete medium. Sindsdien stream ik het overgrote deel van de tijd (via Spotify) en als ik toch echt “fysiek luister” is het op vinyl.

 

Door welke plaat ben je echt in aanraking gekomen met de muziek die je nu luistert?

NOFX – Pump Up The Valuum/ Blink 182 – Enema Of The State

Ik heb thuis nog steeds ergens een post-it note rondslingeren waarop, toen ik een jaar of 14 was, mijn toenmalige leider in de jeugdbeweging enkele bands en platen zoals Bad Religion (Generator), NOFX (o.a. Punk In Drublic) en No Use For A Name (Making Friends) neerkrabbelde “om eens te checken omdat ik dat zeker goed ging vinden”. Dat moet zowat de start van mijn passie voor muziek geweest zijn. Een paar maanden later startte ik mijn eerste band. Van alle albums waarmee ik toen in ijltempo in aanraking kwam is Pump Up The Valuum van NOFX het hardst blijven hangen, samen met Enema Of The State en The Mark, Tom & Travis Show van Blink 182. Ik keer altijd terug naar punkrock want dat genre heeft een speciale plaats in mijn hart maar mijn muzieksmaak is wel een héél pak breder geworden in de loop der jaren.

 

Wat is je favoriete Belgische plaat?

Gorki – Het Beste Van Gorki Live

Heel erg moeilijke vraag, omdat ik het geluk gehad heb om vanuit de zijlijn bij – naar mijn mening – heel erg straffe platen betrokken te zijn geweest. Dan denk ik o.a. aan Ontario van F.O.D. of Different Waters van Coely. Of mijn meest recente grote liefde: Fluff van The Geraldines.Maar als ik echt één enkele Belgische release moet uitkiezen die ik werkelijk al grijsgedraaid heb dan is dat Het Beste Van Gorki…Live: een album dat ooit als live-dvd/cd uitkwam na een theatertour van Gorki. Op dat album staan beestige songs en het straalt zoveel warmte en ongedwongenheid, misschien zelfs nonchalance uit. Ik ben en was een enorme Gorki-fan. Zijdelings daaraan gerelateerd maar meer recent en ook half-Belgisch tegenwoordig: Eefje De Visser – Nachtlicht, fantastisch album.

 

Welke plaat is de ‘guilty pleasure’ uit je platenkast?

Ik gebruik de uitdrukking “guilty pleasure” niet graag, omdat die insinueert dat er “correcte” muziek is om naar te luisteren (en bijgevolg ook “incorrecte muziek”). Mijn muzikaal spectrum reikt (niet alleen beroepsmatig) van pop over blues tot metalcore en alles daartussen. Mensen die mij kennen weten dan ook maar al te goed dat in mijn playlist “Dikke Schijven” Taylor Swift, Katy Perry en The Weeknd broeder- en zusterlijk naast Motion City Soundtrack, The Blues Brothers en Comeback Kid staan. Tegenwoordig luister ik ook heel veel naar blues zoals bv. Ben Miller Band, mede doordat er in de omgeving waar ik woon heel vaak straffe internationale bluesbands geprogrammeerd worden. Niemand in mijn onmiddellijke muzikale omgeving lijkt echt te snappen wat ik in dat genre zie, haha.

 

Op welke plaat kan je je eens goed afreageren?

Comeback Kid – Wake The Dead

Een goede combo tussen snelheid en snoeiharde agressie. Ik voel in alle eerlijkheid uiterst zelden de nood om mij af te reageren – er zijn meer productieve manieren om energie kwijt te geraken.

 

Een vriend vraagt je advies over punk. Welke plaat raad je hem aan?

Osker – Idle Will Kill

Omdat punkrock voor mij altijd symbool gestaan heeft voor “substance over form”. Valse zang op dat album, en valse gitaren en scheve drums maar wat. een. songs. Er is natuurlijk ook de andere kant van het verhaal: de “mooie” punkrockplaten, met gelikte productie. Daar ben ik ook énorm fan van, want zulke producties zijn een kunst op zich. Dus zo’n platen zou ik ook aanraden. Dan denk ik bv. aan Commit This To Memory van Motion City Soundtrack of Take Off Your Pants And Jacket van Blink 182. Tenslotte heb ik ook voor bands die een grote focus op techniciteit en virtuositeit leggen (én goede songs schrijven) erg veel respect. Des te meer omdat ik zelf nooit aan hun niveau zal geraken als muzikant. Dan denk ik bij ons meteen aan Young Hearts, met voorsprong de meest bekwame muzikanten in de Belgische scene, of internationaal aan Propagandhi en Belvedere.

 

Heb je een absolute top 3?

Nee, geen absolute. ’t Is ook heel moeilijk om te vergelijken wat een punkrock-plaat met me doet t.o.v. bijvoorbeeld een Julien Baker-plaat. Maar goed, als het echt zou moeten… dit zijn de albums die ik in mijn leven waarschijnlijk het vaakst heb opgezet:

The Dangerous Summer – Reach For The Sun

Osker – Idle Will Kill

Thrice – The Artist In The Ambulance