live review: Normandie (Kavka, 2017)


Woensdagavond 29/11 was de dag onder het motto: voor alles een eerste keer. Zelf was ik nog nooit in Kavka geweest en ik had de bands nog niet live aan het werk gezien. Van zodra ik in de zaal kwam, had ik onmiddellijk een warm gevoel. Wat een gezellige venue. De juiste vibe met de juiste mensen op deze toch wel atypische HeartBreakTunes show.

 

HeartBreakTunes:

http://www.heartbreaktunes.com/

 

Onbekend is niet altijd onbemind. Grumble Bee overtuigde met interessante vocals en sferische soundscapes. De aftrap geven is vaak niet gemakkelijk, maar deze mannen hebben Kavka gegeven waarvoor velen kwamen. Een ideale opwarmer dus.

 

Een van de eerste shows waar ik vanaf het begin tot het einde met men mond open van heb genoten was die van William Ryan Key. Yellowcard is voor mij pure nostalgie. Ik herinner me nog goed dat ik als 11-jarige jongen mijn eerste mp3-speler, met 256mb(!), kocht waar mijn buurjongen er zijn muziek opzette. Nummers als ‘Ocean Avenue’, ‘Breathing’ en ‘Only One’ waren mijn eerste ervaringen met de band, wat mijn leven en muziekkeuze serieus hebben beïnvloed. Ryan nam ons, d.m.v. zijn cleane telecaster (ESP) en samples, mee doorheen de geschiedenis van Yellowcard, maar had ook nog een verrassing voor ons. Hij vertelde dat hij voor de memorialshow van Chester Bennington een nummer had geschreven met de band ‘Like Tortures’. Het nummer ‘Live on’ maakte iedereen stil. Vernieuwend, puur, perfect gezongen én kippenvelmomenten zijn een mooie samenvatting voor deze performance.

 

Normandie ken ik al een tijdje en met hun album ‘Inguz’ hebben ze me weten te bekoren op elk vlak. Door de vernieuwende muziek en met behulp van elektronische samples en catchy refreinen, is deze band heel moeilijk in een vakje te plaatsen. Wat de band ook heel speciaal maakt, is de zanger Philip Strand. Deze kerel heeft een van de beste stemmen in de scene. Nooit heb ik iemand live zó juist horen zingen. Hoedje af voor deze frontman. Achteraf ben ik de mannen nog even gaan groeten en heb ik – zoals ik altijd doe wanneer ik overtuigd ben door een live-performance – een T-shirt gekocht van hen, als teken van support. Nog even een babbeltje slaan met de frontman en mijn avond was compleet.