live review: Jacle Bow (Muziekodroom, 2017)


Belgische rockband Jacle Bow stelde 29 november hun nieuwe nummers voor tijdens een try out concert in de Muziekodroom in Hasselt. Een geslaagd optreden dat met een beetje meer variatie nóg beter was geweest.

 

Het energieke spel van de Belgische rockband Jacle Bow kreeg het publiek onmiddellijk aan het bewegen. De nummers van hun debuutalbum ‘What’s All The Mumble About’ werden afgewisseld met enkele nieuwe nummers waarvan een aantal zelfs nog geen titel hadden. De présence van de zanger Jonas Bastijns zorgde dan ook voor een spectaculaire prestatie. De manier waarop hij opging in zijn eigen muziek zorgde ervoor dat het publiek de muziek niet enkel kon horen en voelen maar ook kon zien.Tussen de nummers door werd er niet veel met het publiek gecommuniceerd, wat wel spijtig is. Dit werd echter goed gemaakt door de enkele uitspraken zoals ‘ja, begin maar’ dat hij richtte naar de drummer, werd verteld met zo’n nonchalance dat het zorgde voor een grappige en ontspannen sfeer binnen het publiek.

 

 

In het begin van het optreden klonken veel nummers hetzelfde, maar net wanneer het bijna vervelend ging worden, wisselt gitarist Karel Van Mileghem zijn gitaar in voor een banjo. Niet iets wat bij te veel nummers zou moeten gebruikt worden, maar het maakte de show interessanter en doet Jacle Bow opvallen. Over opvallen gesproken, tijdens één van de laatste nummers legde zanger Jonas zijn gitaar aan de kant en begon te rocken met een tamboerijn. Mensen in het publiek gaven elkaar hierbij enkele welverdiende goedkeurende blikken.

 

Er valt niets op te merken aan het talent van de muzikanten. Jonas liet merken wat hij met zijn stem allemaal kan. Het past perfect bij dit genre en de hoge noten zijn voor hem duidelijk geen onbekend terrein. Ook de andere jonge muzikanten verdienden het applaus dat ze kregen. Bassist Hanne Vandekerckhove, ook te zien in de band Mermaid, liet uitstralen dat ze zich amuseerde en wist waar ze mee bezig was. Een aantal pittige gitaarsolo’s bleken voor Karel dan weer geen uitdaging. In een band blijft de drummer niet alleen letterlijk maar ook vaak figuurlijk op de achtergrond, maar daar was hier geen sprake van. Joris Thys kreeg hier en daar zijn moment om te shinen en de frontmuzikanten maakte telkens met een wijzend gebaar duidelijk dat ook zij van Joris zijn drumkunsten genoten.

 

Al bij al was het zeker een geslaagd optreden, maar miste er af en toe een beetje variatie. Het zal niet lang duren voordat ook de grotere podia van de nieuwe nummers kunnen genieten.