review: Myrkur – Mareridt


Na een eerste EP en de debuutplaat ‘M’ krijgt het Myrkur verhaal een vervolg: Mareridt. Hoewel ‘M’ door velen maar matig werd bevonden en de black metal scene een soort afkeer had aan Myrkur, kreeg frontvrouw Amalie toch een hele hoop steun van verschillende grote namen in het wereldje. Met ‘Mareridt’ doet Myrkur echter een paar grote stappen vooruit in de juiste richting.

 

Openen doet ‘Mareridt’ met het gelijknamig nummer. Hoewel de folky invloeden, die deze keer veel prominenter aanwezig zijn, ons eerder doen denken aan een soort intro, klokt deze toch een drie en halve minuut. Opener ‘Maneblot’ gaat dan weer wel verder in de nodige versnelling. De drums zetten in met blastbeats en ook de vocals starten zeer schreeuwerig. In het midden van dit nummer krijgen we een kleine pauze waar er weer een stukje folk wordt neergezet. Samen met de metalsound van Myrkur krijgen we een Eluveitie-achtig gegeven dat het geheel wat luchtiger maakt. Dit is ook het geval op ‘Elleskudt’. Nummers als ‘The Serpent’ en ‘Funeral’ voelen dan weer eerder aan als iets gothish. Single ‘Ulvinde’ schiet eveneens recht in de roos. Dit geeft een duidelijk beeld van de algemene sound van Myrkur: black metal met een zeer dromerig randje.

 

Hoewel black metal de basis is van Myrkur, heeft frontvrouw Amalie er toch iets nieuw en verfrissend mee gedaan. Myrkur klinkt alles behalve alledaags, doch luistert ‘Mareridt’ zeer vlot. De folk invloeden zorgen zeker niet voor de beste nummers, maar geven het geheel een douche van variatie die werkt als een soort lijm tussen het album door. De productie is goed, alles klinkt lekker donker maar niet ultra chaotisch,… Myrkur is zonder twijfel één van de interessantste bands van het moment en dat is met deze ‘Mareridt’ nog maar eens dubbel en dik bewezen.

 

score: 8,5/10