review: Black Bleeding – The Awakening


Burning death black revenge. Dat is ergens op het CD’tje dat Black Bleeding, een band uit Habay-la-Neuve, ons recent stuurde. Wel, gelogen hebben ze in elk geval niet, want dat is exact hoe deze EP klinkt. De band bracht deze EP in eigen beheer reeds in 2005 uit, maar werd nu door Nihilistic Holocaust opnieuw verdeeld. De band omschrijft zichzelf als extreme metal played by grumpy old punks. Duidelijker gezegd: deze band speelt een blend van black en death metal. Ze gaan ook al van 1998 mee, dus dat kan qua ervaring zeker tellen. In 2009 en 2015 brachten ze ook respectievelijk ‘The Great Satan’ en ‘A Bright Future’ uit. Het laatstgenoemde album bevatte veel meer een punk-sound, maar behield de black & death vibes van hun originele sound nog wel. Persoonlijk ben ik meer fan van de sound van hun oudere albums, dus met deze ‘The Awakening’ uit 2005 zit het zeker goed.

 

Beginnen doet deze plaat al stevig met ‘The Sleeper Has Awakened’, en ik moet toegeven dat het nummer zijn titel zeker naleeft. De luisteraar zal ook zeker wakker zijn na het horen van dit nummer, want de blastbeats en fast-paced riffs komen direct zijn kant uit. Gooi daarbij nog wat death metal growls en eerder heel black metal aanvoelend hoog geschreeuw bij, en je hebt Black Bleeding. Het drumwerk is meer dan deftig en de riffs best wel oke, maar het geluid van sommige cymbalen is gewoonweg vreselijk. Dit is vooral te merken in stukken waar veelvuldig gebruik wordt gemaakt van blastbeats. Aangezien we hier met een extreme metalband te maken hebben, is dit dus … best vaak. De cymbalen klinken soms te vaak als een sissende slang in plaats van deftig drumwerk. Een beetje zonde, maar niets onoverkomelijk aangezien deze band wel meer te bieden heeft dan dat. De opnamekwaliteit is dan wel niet altijd perfect, het stoort de luisterervaring slechts gering. De riffs zijn aanstekelijk, het vocale werk is variërend en interessant, en de instrumentalisten beheersen hun instrumenten. De nummers zijn qua structuur allemaal vrij voorspelbaar in hun genre, maar hoogstaand gebracht zijn ze zeker. Het meest verrassende nummer was toch wel de afsluiter van hun plaat, ‘Demonic Quantum Boundaries’. Deze sloophamer duurt nét geen 10 minuten, maar spijtig genoeg zijn er daar 4 minuten van outro. Het nummer begint met een onheilspellende intro en gaat vervolgens over in trommelvliesdoorborende blasts en snelle riffs. Het tempo in dit nummer ligt hoog, tot het rond de 4 minuten perfect over gaat in een meer sludgy, vuiler stuk, om te eindigen met een duistere doch dromerige outro. Het leuke aan dit nummer is dat alles zo mooi in elkaar overvloeit en een coherent geheel vormt.

 

Een mooie EP die 12 jaar na release toch nog eens in de bloemetjes gezet mag worden. Puik werk van deze Waalse band.

 

score: 7,5/10