review: Atlas – Blush


Atlas, een Post-Hardcoreband uit het Gentse, laat met hun debuut ‘Blush’ de wereld zien wat de perfecte manier is om emoties te vertalen in muziek. De band bracht in 2013 al een EP uit, getiteld ‘For You, Forever’, die nog veel meer hardcore-gericht was dan hun veel alternatievere opvolger.

 

‘Blush’ vertelt verhalen over liefde, verlies, zelfmoord, vriendschap, drugs en andere dingen waar je als twintiger doormaakt, zegt de band zelf. Al die dingen zijn dan ook zeker te voelen, dit album klinkt enorm gemeend. Zanger Jeroen Vranken weet al die extreme emoties ook te sturen met zijn stem. Soms doet hij wat denken aan Jordan Dreyer van La Dispute, maar zanger Jeroen heeft een veel bredere ‘vocal range’ dan dat. Zijn screams zijn uniek, zijn zang zit zeker niet slecht, maar het belangrijkste aan zijn stem is dat hij ze perfect weet aan te passen aan de vibe van het nummer en de tekst. De band is dan ook zeer goed op elkaar ingespeeld, dat is te merken aan hun songstructuren en teksten, die perfect in elkaar blenden qua intensiteit.

 

Bij het schrijven van deze review kwamen de woorden ‘een hevigere versie van La Dispute’ vaak in mij op, maar ik heb besloten om de band dat label niet te geven, want ze zijn meer dan dat. ‘Blush’ is een album met verschillende emoties, waar de muziek zich perfect op heeft aangepast. De gitaren klinken vaak dromerig, het drumwerk blijft zowat op hetzelfde tempo, maar is toch zeer gevarieerd, dat is zowat de standaardformule van Atlas. Zoals ik echter al zei, is deze band meer dan dat. Het nummer ‘Youth’ dat ze eerder uitbrachten, voldoet wel aan deze formule, maar neem nu het einde van ‘Missing Parts’, dat duidelijk over iemands dood gaat: instrumentaal ontploft Atlas terwijl zanger Jeroen de woorden ‘Until there’s nothing but the silence to hold’ herhaalt. Instrumentaal klinkt het zowaar als post-metal, maar de vibe van het album blijft voelbaar. De rest van het nummer is aanvankelijk rustig, maar naarmate het vordert en ook de tekst dramatischer begint te worden, bouwt de band prachtig op naar het einde. Weinigen doen het hen na. Op dit nummer wordt ook vocaal alles uit de kast gehaald. ‘Cleaner Days’, het nummer na ‘Missing Parts’ op dit album, bevat naar mijn mening een van de mooiste stukken tekst van het album: ‘This is an inverted love song, for a habit that we want to kick /For all the times waking up saying we’re done with it /For the clever minded girls who called it quits /Our restless chemistry lingering in splinters and bits’. Het nummer handelt over drugsgebruik dat problematisch begint te worden, maar het is uniek hoe deze ‘hopelessness’ ook in een nummer gebracht kan worden, vooral naar het einde toe. Het nummer ‘I Worship The Rivers’ is een perfect nummer om de cd mee af te sluiten, en bevat alles wat Atlas als band doorheen dit album meer dan bewezen heeft. De pijnlijke momenten die je als twintiger doormaakt, die als een krop in je keel blijven zitten, worden in dit album er in één trek uitgespuwd. En hoe. De zoektocht naar geluk in het volwassen worden is deze mannen zeker gegund, want dit album kan wel eens hun doorbraak betekenen.

 

‘Blush’ is een album dat in elke platenkast van iedereen die al eens graag op een emotionele reis gaat door het brein van iemand anders, voor iedereen die graag zijn muziek echt voelt, zeg maar aan iedereen met dan ook maar een greintje emotie in zich. Een Belgisch meesterwerk in de Post-Hardcore. Kortom, een dijk van een album, een album om U tegen te zeggen.

 

score: 9/10